خرید اکانت قانونی Detroit: Become Human

بله، و این چیزی است که دیترویت را از بیشتر بازی‌های «انتخاب‌محور» جدا می‌کند. هر سه شخصیت اصلی می‌توانند وسط بازی برای همیشه بمیرند و داستان بدون آن‌ها تا آخر ادامه پیدا می‌کند. در پایان هر فصل، نمودار شاخه‌ای کل مسیرهای ممکن را نشان می‌دهد و تازه می‌بینید چند در را ندیده رد شده‌اید و چند صحنه را اصلا بازی نکرده‌اید. درصد بازیکن‌هایی که هر مسیر را انتخاب کرده‌اند هم همان‌جا نوشته شده و وقتی می‌بینید فقط چند درصد از بازیکن‌ها همان کاری را کرده‌اند که شما کردید، حس غریبی سراغتان می‌آید.

بخش بزرگی از بازی گشتن در محیط و پیدا کردن سرنخ است. اگر قبل از یک صحنه حساس اتاق را خوب نگشته باشید، در لحظه تصمیم گزینه کمتری دارید پس هر گوشه‌ای که سرسری از کنارش بگذرید، بعدا در لحظه انتخاب تاوانش را می‌دهید. مبارزه‌ها به شکل رویدادهای زمان‌دار اجرا می‌شوند و دکمه‌ای که دیر زده شود، می‌تواند به قیمت جان شخصیت تمام شود.

برای کسی که می‌خواهد بازی کند، نه تماشا کند. بخش بزرگی از ده دوازده ساعت دیترویت صرف راه رفتن آهسته، گفت‌وگو و تماشای میان‌پرده است و کنترل شما در خیلی از لحظه‌ها به انتخاب یک گزینه یا زدن یک دکمه در زمان درست محدود می‌شود. اگر از Heavy Rain یا بازی‌های Telltale خوشتان نیامده، اینجا هم همان حس را می‌گیرید. بازی رده سنی بزرگسال دارد و صحنه‌های خشونت، اعتیاد و آزار کودک در آن کم نیست، پس برای بازی خانوادگی هم انتخاب درستی نیست.

اگر کامپیوتر گیمینگ دارید و کنسول ندارید، نسخه Detroit: Become Human برای PC هم در دیکاردو هست و بسته به سخت‌افزارتان می‌توانید همین داستان را با فریم‌ریت بالاتر بازی کنید.